De spuitbrigade
Ik woon in een woelige buurt in Antwerpen-Noord, met toenemende armoede en criminaliteit. Vorige zomer startte ik een actie op omdat ik het zwerfvuil in de buurt zo verschrikkelijk beu was: ‘de spuitbrigade’. Met krijtverf in verschillende kleuren trek ik een silhouet rond het zwerfvuil, zoals de krijtomtrek rond een lijk bij een echte ‘crime scene’. Als het vuil opgeruimd is zie je nog een spoor, want het is niet omdat het opgeruimd is dat het probleem van de baan is. De kleur die achterblijft zet het misdrijf nog eens in de verf. En zo voeg ik toch ook een beetje kleur toe aan de lelijkheid. Dat levert trouwens verrassend mooie beelden op!
La vie en rose
Misschien gaat het daar ook wel over: zichtbaar maken waar mensen van wegkijken. Tegen de dakloze man die op zijn bank zit zeg ik: “Goeiemorgen, Freddy”. En hij zegt goeiemorgen terug. Er zijn zoveel daklozen in de buurt, maar moeten zij daarom onzichtbaar zijn? Ik wil daar een werk over maken. Ik wil de daklozen in mijn omgeving een gezicht geven. Ik ga hen fotograferen in mijn studio, tegen een roze achtergrond. Ik noem het ‘La vie en rose’: een mooi contrast met hoe mensen hen op straat zien.
Ik wil ook hun verhaal vertellen. Want je belandt niet zomaar op straat. Als mensen daar ook maar één seconde bij zouden stilstaan, zouden ze hen minder snel als vervelend bestempelen. We hebben een heel beperkend zwart-witbeeld van hen. Ik wil hen tonen zoals ze zijn: als mensen, in al hun nuance.
Eén kleur maakt geen regenboog
Kleur is een taal voor mij. Toen ik een massabeeld maakte over dementie en Alzheimer koos ik er puur intuïtief voor om de mensen te kleden in tinten van geel. Achteraf gezien maakt geel het beeld en het thema lichter. Zo fris en trots als ze daar staan, dat vertelt een ander verhaal dan het grijze beeld dat we doorgaans hebben van dementie.
Eén van mijn bekendste werken is De Regenboog. Achtendertig mensen naast elkaar op een trap, allemaal gekleed in een kleur van de regenboog. Die foto zegt dat iedereen gelijk is, eender welke kleur, geaardheid, maat, gender of leeftijd. We leven in een heel diverse wereld. Waarom zouden we die verschillen, die het beeld zoveel rijker maken, ontkennen? Eén kleur maakt geen regenboog. We hebben ze allemaal nodig. We hebben echt verbinding nodig in deze maatschappij.
Het leven is lichter in kleur
Je kan aan mij zien of ik een goeie of een minder goeie dag heb. Vier jaar geleden heb ik een zware burn-out gehad. Ik droeg toen enkel witte of zwarte kleren. Kleuren pasten me niet. Onbewust begon ik na verloop van tijd weer kleur te dragen. “Oef, het gaat de goeie kant uit”, dacht ik dan (lacht).
Tip: Als je een rotdag hebt, probeer eens gekleurde sokken aan te doen. Dat vrolijke accent kan je dag een beetje lichter maken!
Hoe moeilijk het leven ook kan zijn, het wordt minder zwaar als we voor elkaar en onszelf ‘la vie en rose’ proberen te creëren. Minder oordelen, meer nuance en mildheid. Iedereen kan een zware dag hebben, als je dan een beetje kleur toevoegt aan die dag, wordt hij op slag minder grijs. Mensen vinden mij soms vermoeiend vrolijk. Maar het leven is gewoon zoveel dieper, completer, meer vervullend als je het ziet in kleur!
Fotoboek Immense ‘A Collective of the 21th century' (2025)
www.noortjepalmers.be
(tekst: Christina van Geel | foto: © Andreas Van Esbroeck)
Download hier de maandspreuk →
