Julie Hendrickx Devos over de spreuk

juni_spreuk

>> TE BELUISTEREN VIA SPOTIFY: BZN RADIO

"Ik geloof in jou." Voor voorzitter van Beweging.Net Julie Hendrickx Devos zijn dat de krachtigste woorden die een mens kan horen. Ze openen deuren die anders misschien gesloten blijven. Ze geven dat extra duwtje. Julie is de nicht van zuster Jeanne Devos, de Belgische missiezuster die miljoenen huisarbeidsters in India een stem en waardigheid gaf. Die overtuiging loopt als een rode draad door Julies eigen leven: kansen krijgen is belangrijk, kansen doorgeven nog meer.

Een meisje krijgen in India is vaak geen cadeau. Veel vrouwelijke foetussen worden geaborteerd. Of baby’s worden om het leven gebracht. Over mijn biologische ouders weet ik niets. Maar ik kies er bewust voor om met mildheid naar mijn oorsprong te kijken. Misschien dacht mijn biologische moeder dat ze mij betere kansen gaf door mij af te staan. Het is een gedachte die mij vrede geeft. Dat mijn Indiase moeder de deur voor mij op een kier heeft gezet en mij kansen heeft gegeven die zijzelf nooit had kunnen geven.

Mijn adoptieouders hebben die deur vervolgens wagenwijd opengezet. Zij hebben voor mij gekozen. Wanneer ik vandaag in India kom en vrouwen de grond zie vegen met bananenbladeren, dan denk ik: “Dat had ik kunnen zijn.” Dan besef ik hoe toevallig kansen soms zijn. Je kiest niet waar je wieg staat. Dat maakt mij dankbaar, maar ook verantwoordelijk.

Kansen krijgen en geven
Elke kans die je krijgt, moet een nieuwe kans creëren voor iemand anders. Zo wil ik in het leven staan.

Misschien is dat ook waarom ik mij zo thuis voel bij Beweging.Net. In essentie gaat ons werk hierover: kansen creëren voor mensen die moeilijker gehoord worden. Jongeren die perspectief zoeken. Vrouwen die nog te vaak op onzichtbare grenzen botsen. Mensen in armoede. Mensen op de vlucht. Ik hoop dat ik over enkele jaren kan terugkijken en zeggen: we hebben mee deuren geopend voor anderen.

Mijn tante Jeanne Devos heeft mij dat van jongs af geleerd. Zij was mijn venster op India. Terwijl ik in België opgroeide, leefde zij in mijn geboorteland. We schreven elkaar brieven en ik volgde haar werk van dichtbij. Haar onvoorwaardelijke engagement heeft mij diep beïnvloed.

Voor gesloten deuren
Die solidariteit herken ik ook bij mijn eigen moeder, de jongste zus van Jeanne. Zij komen uit een warm nest. De boerderij van mijn grootouders stond altijd open. Tijdens de oorlog verborgen ze vluchtelingen in hun schuur. Mijn grootmoeder hielp bij bevallingen, verzorgde zieken en deelde wat ze had.

Delen, daar gaat het over in het leven. Deuren openzetten voor elkaar en kansen geven. In onze samenleving blijven nog te veel deuren gesloten. Voor mensen zonder papieren. Voor mensen die alles achterlaten, op de vlucht voor oorlog en geweld en hier soms behandeld worden alsof ze geen mensen zijn. Nochtans kan het ons ook overkomen. Volgende week kunnen wij in hun schoenen staan. Die nederigheid zijn veel mensen kwijt.

Ik geloof in jou
Kansen geven is soms gewoon iemand laten voelen: ik geloof in jou. Uit mijn tijd als leerkracht herinner ik me een jongen uit het beroepsonderwijs. Hij had het thuis bijzonder moeilijk en we maakten ons vaak zorgen over hem. Jaren later tikte iemand op mijn schouder op de kermis in Leuven. Diezelfde jongen. Een volwassen man ondertussen, met twee dochtertjes aan zijn hand. Hij vertelde dat het goed met hem ging. Zulke momenten bevestigen voor mij dat kleine duwtjes soms een wereld van verschil maken.

Toen Jeanne begon te werken met huisarbeidsters in India, hadden die vrouwen geen rechten. Ze werden uitgebuit, vernederd en mishandeld. Niemand kwam voor hen op. Ze hadden zelfs geen naam. Jeanne gaf hen toen een kaartje met hun naam erop. Heel simpel. “Dit ben jij”, zei ze, “nu ben je iemand”.

Dat kleine gebaar maakte een wereld van verschil. Plots waren deze vrouwen niet langer onzichtbaar. Ze maakten deel uit van een groep die zei: “Wij aanvaarden niet langer dat we onmenselijk behandeld worden.” Dat eenvoudige naamkaartje gaf hen niet alleen een naam, maar ook zelfrespect en vertrouwen.

spreukenambassadeur Julie Hendrickx Devos

Duwtjes die levens veranderen
Ik werk momenteel aan een boek vol levenswijsheid van Jeanne. “Riskeer meer dan wat anderen veilig vinden”, zegt Jeanne. Voor mij vat die zin perfect samen hoe zij in het leven staat. Ze wacht niet tot iemand anders iets doet. Ze zet zelf een stap. Ze durft haar nek uit te steken. Ze gelooft dat echte verandering begint wanneer iemand bereid is een risico te nemen voor een ander.

Die gedachte sluit mooi aan bij de spreuk: ‘Sommige deuren wachten op een duwtje’. Want soms vraagt dat duwtje moed. De moed om niet weg te kijken, vertrouwen te geven, om te zeggen: “Ik geloof in jou”. Dat zijn de duwtjes die levens veranderen.

Download hier de maandspreuk →