Meedraaien met de zon

Voel jij ook die eerste zomerkriebels? In onze zoektocht naar ontspanning laten we ons graag verrassen door verre oorden. Maar kunnen we ons ook laten verrassen door plekken en mensen van dichterbij? Praat jij wel eens mét iemand die je niet kent?

Waarom is het zo ongewoon om in gesprek te gaan met een onbekende? In het kader van een leiderschapsopleiding ging Katrien Kerckhove, hr-manager bij Randstad, in gesprek met enkele dak- en thuisloze mensen in Antwerpen. Over haar ontmoeting met Sabrina, maar ook met Vos, Carlo en Marc, schreef ze hen een brief.


Lieve Sabrina,

Het was de schattige en lieve hond Leon die ons bij elkaar bracht.

Ik zag jullie samen gezellig keuvelen op een bank op de Groenplaats.
De zon scheen voluit na een kille en buiige voormiddag.
De manier waarop jullie over Leon praatten en de zorg die jullie aan hem besteedden, was hartverwarmend .

Ik vroeg of ik even bij jullie kon zitten en jij, Sabrina, schoof wat opzij voor mij. Leon nestelde zich al onmiddellijk naast me en legde zijn kopje op mijn dij.
Terwijl we het over het leven van Leon hadden, kwamen we bij dat van jouw terecht, Sabrina .
Van een hondenleven gesproken…
Krachtig, eerlijk en moedig vertelde je me spontaan jouw verhaal. Je vertelde over wat was en was geweest.
Het afstaan van je vijf kinderen aan pleegouders, de "verkeerde" mannen in jouw leven en alles wat daarbij kan horen, je leven op straat, …

Ik heb zelden zo'n pure getuigenis gehoord. Je vertelde het met kwetsbare eerlijkheid en gezond verstand.
Ik voelde bewondering en besefte dat ik nooit zo open, kwetsbaar én met liefde over de (wel veel kleinere) issues in mijn leven durfde te praten.
Want dat was het wat ik voelde, liefde .

42 jaar en het leek al een dubbel mensenleven!
Je vriend kwam vragen wat we wilden drinken. Ik aarzelde en ook weer niet… Spontaan en onvoorwaardelijk omarmden jullie mij, zonder te weten wie ik was, van waar ik kwam of hoe ik heette.

Met ons blikje Jupiler in de hand vertelde je me trots dat je een appartementje had gevonden. Met blinkende ogen vertelde je me dat je ook een housewarming wilde organiseren. Samen met je broer zou je je kot, zoals je het zelf noemde, opknappen.

Ondertussen zaten we niet meer in het zonnetje. Tijd dus om te verhuizen naar het andere bankje in de zon. Want jullie draaien steeds mee met de zon, vertelde je me. Op zoek naar het beste plekje.
Ondertussen deelde Vos een pizza tonno met ons allen.
Een beetje aangebakken, gekregen van de Italiaan.
Ik nam een stuk en voelde zoveel meer warmte dan van de pizza.


Lieve Sabrina, Vos, Carlo, Marc en de anderen,

op nog geen twee uur tijd hebben jullie me laten voelen wat warmte, solidariteit, onvoorwaardelijke vriendschap, eerlijkheid, kwetsbaarheid en gezond verstand is.

Even leek ik opgenomen in een wereld waarin dit alles écht bestaat.

Dank!

Katrien

 

In ’t Café, de ontmoetingsplek voor dak- en thuislozen in Antwerpen, wordt mensen die elders verjaagd worden, de hand gereikt. Mensen die uit onze samenleving dreigen te vallen en geen kansen meer krijgen, kunnen er bij een kop koffie even ontsnappen aan hun harde dagelijkse realiteit. Dankzij uw steun kan ‘t Café dakloze en thuisloze mensen weer voor even gewoon mens laten voelen.