Vakantie voor iedereen

Vakantie. Het klinkt velen in de oren als de normaalste zaak van de wereld. Want iedereen heeft recht op vakantie, toch? Iedereen? Ja iedereen. Daarom nam de ploeg van ’t Café, onze ontmoetingsplek voor dak- en thuislozen, tijdens de paasvakantie 25 gasten mee voor een midweek in de Ardennen.


Een paar dagen ontsnappen.
Dat niet iedereen onmiddellijk gerust was toen ze het nieuws hoorden, zegt alles over hoe wij als samenleving te vaak kijken naar mensen zonder dak en/of thuis. “Op vakantie? Ze zullen ons wel in een tentje leggen zeker?” of “Allemaal samen in een huis? Het zal daar wel vuil zijn! Anders zouden ze daar toch geen groep daklozen laten slapen?” Het is maar een greep uit de eerste reacties.
Het tegendeel was waar. De ploeg van vrijwilligers en coördinatoren van ’t Café kon, dankzij gulle gevers met een warm hart, met zijn gasten terecht in een gezellig en warm huis middenin het groen van de Ardennen, vlakbij Bouillon.
Pascal Tuteleers, coördinator in ’t Café, legt uit waarom kleine culturele uitstappen van cruciaal belang zijn voor deze mensen. “We laten mensen die doorgaans op straat leven, ontsnappen aan de harde en rauwe dagelijkse realiteit en aan de vele prikkels van de stad. Even moet wie dak- of thuisloos is, niet denken aan overleven.

Een uur onder de douche.
Want het mag er ook vrolijk aan toe gaan. Ermin (35) ontvluchtte samen met zijn twee zussen destijds de oorlog in thuisland Bosnië-Herzegovina. Niets aan hem doet vermoeden dat hij terugkomt van een jarenlange strijd tegen een drugsverslaving. De manier waarop hij samen met zijn oudere zus voor hun kleine zusje, Ermina - dat aan het syndroom van Down lijdt – zorgt, is hartverwarmend. Ermina doet iedereen lachen als ze danst op ingebeelde muziek.
Terwijl de rest van de groep het huis verkent en de kamers verdeeld worden, showt Mario (48) zijn talent op de vleugelpiano in de woonkamer. Hij kan een uur lang liedjes spelen uit zijn hoofd en doet dit ook wekelijks in een rusthuis waar hij de bewoners laat genieten van Chopin tot The Beatles. Mario woonde wel op een studio in de stad, maar een waar de uitlaatgassen van stilstaande vrachtwagens rechtstreeks de kamer werden binnengeblazen. Daar blijven wonen, was te ongezond. “Nu woon ik op een bouwwerf waar kantoren worden gebouwd. Het regent en waait er binnen, ik moet er op een bank slapen en word ’s nachts wakker van de pijn aan mijn knieën, maar toch is het beter dan dat ongezonde krot.”
Eens weg zijn uit de stad vindt hij dan ook zalig. “Weet je dat het vijftien jaar geleden is dat ik nog op uitstap ben geweest? Die rust. Die natuur! Eindelijk nog eens mijn benen kunnen strekken in bed. En straks ga ik nog een uur onder de douche staan”, lacht Mario.

Een week zonder stress.
Eenzelfde geluid bij Ferry (45). Al vier jaar “bewoont” hij de straat in Antwerpen. Door een ongelukkig samenvallen van de sluiting van het bedrijf waar hij voor werkte als vertegenwoordiger en een echtscheiding, verzeilde hij in die situatie. Met tranen in de ogen staat hij nu te kijken naar de Semois die zich een weg kronkelt tussen de velden en de Ardense bossen. “Je kan pas echt begrijpen welke stress wij hebben als je zelf ook op straat hebt geleefd”, klinkt het. “Ik spreek zeven talen, maar de taal van de straat is bijzonder hard. Die kou, de verveling, de onzekerheid.”
Aan de ontbijttafel na de eerste nacht is slapeloosheid het gespreksonderwerp. De luxe van een bed en de adrenaline van de reis hebben velen wakker gehouden. Het is wennen. Na jaren op de grond slapen bezorgt een bed hen zowaar een slapeloze nacht.


Steun jij mee ’t Café?
‘t Café wil net die mensen die uit onze samenleving dreigen te vallen, elders verjaagd worden en geen kansen meer krijgen, de hand reiken. Elke laatste woensdag van de maand is er ook een uitstap naar een museum. Op die manier krijgen ze toegang tot cultuur en kunnen ze ontsnappen aan hun harde dagelijkse realiteit. U kan deze werking steunen met een gift.