Maxime De Winne, Theathercoach Prison Talk

Jean-Paul ziet er allesbehalve uit als een misdadiger

Waw, yes! Natuurlijk wil ik theatercoach zijn in dit fantastisch en uniek project van Bond zonder Naam. Prison Talk! Jazeker, openen die deur! Ik voel mij aangesproken omdat twee lievelingen in mijn denken ondubbelzinnig samenkomen. Enerzijds mijn moreel geweten dat wil openstaan voor het verhaal van Jean Paul, mijn toegewezen ex-gedetineerde. Anderzijds mijn passie voor de vertelkracht van theater. Het potentiëel materiaal dat hier telefonisch wordt aangereikt door BZN, voelt nu al zéér authentiek aan. Ik ben er helemaal klaar voor!
 
Jean-Paul ziet er allesbehalve uit als een misdadiger. Hoe ziet een crimineel er trouwens uit in het echt Dat beeld sluimert nu en dan ergens ongewild door mijn achterhoofd… euh alle clichés op een rijtje, … stoer, ruig, gevaarlijk, tattoos, piercings? Geen enkel kenmerk valt me op bij Jean-Paul. Helemaal geen geheimzinnige gemeen ogende Al Capone-figuur. Geen koelbloedige, zelfgenoegzame blik van een Pablo Escobar, noch een Marc Dutroux. Integendeel, ik zie een normaal ogende man een stuk in de veertig met een heel zacht en genoeglijk voorkomen, ietwat verlegen zelfs. Ik ben razend benieuwd naar zijn verhaal. Hij trilt als een riet. Nochtans weet hij goed dat zijn publiek vandaag voornamelijk bestaat uit vrouwelijke brievenschrijvers aan gedetineerden, … Geen kwaad vuiltje dus dat hier in de lucht hangt. De algemene sfeer is überzoet, bijna vroom zelfs is mijn stille indruk. Misschien net daarom dat deze man, die zo dadelijk van wal steekt, zo bang is. Hij schaamt zich dood in deze ruimte overgoten door heel veel oprechte wederkerigheid. Een eerste warme tocht schiet door mijn hart. Tenietgedaan door een onverwachte angstscheut blijf ik alert. Ik voel mij ineens de anonieme voyeur, een goddeloos rechter ook wel een beetje, al wil ik dat helemaal niet zijn. Ik leg mijn focus op de tijd. Vooraan hangt een grote, ronde klok aan de muur. Toeval wil dat Jean-Paul net op dat moment de aandacht vraagt en gidst naar diezelfde klok. Ik beeld me in dat het 7 jaar aftellen van zijn straftijd in de gevangenis begonnen is. Jean-Paul wordt heel even stil in de tijd en neemt ons mee achter zijn tralies. Iedereen gaat mee.
 
Aandoenlijk en oprecht hoe je de mensen durft toe te spreken” heb ik hem - 7 jaar gevangenis later - gezegd. Er waren slechts 45 minuten voorbijgegaan en ik meende het gevoel te hebben deze man onherroepelijk en definitief te hebben omhelsd. Ik had hem toegelaten in mijn spreekwoordelijk hart. Het maakte me allemaal niks meer uit. Die kerfstok, weg ermee! We kijken vooruit nu.
 
Jean-Paul”, zeg ik, “jij doet dat nu al fantastisch! Ik wil de komende maanden graag jouw coach zijn.” Hij glundert en schudt me de hand. We ontmoetten elkaar de eerste keer.
 
 
Maxime

Meer getuigenissen en verhalen